Artikel uit De Noordoostpolder van 16-09-1985:

Aardigheidje werd denderend succes

Schokker Vereniging telt na Schokker Dag al ruim tachtig leden.

Mevrouw C.A.M. Bouman, weduwe van de auteur dr. Bouman, krijgt het eerste exemplaar van de herdruk van het boekje overhandigd.

(Van één onzer verslaggevers)
URK/SCHOKLAND - De Schokkerdag, oorspronkelijk bedoeld als aardigheidje bij de presentatie van een boek over Schokland, is zaterdag een denderend succes geworden. De organiserende Stichting Urker Uitgaven had gerekend op zo'n zestig tot zeventig mensen van Schokker afkomst. Er kwamen er 300. Bijna de helft van hen stond, hoewel de dag pas tegen elf uur zou beginnen, al om negen uur voor de deur van het kerkcentrum De Ark opUrk. De dag werd zelfs zo'n succes dat meteen maar een Schokker Vereniging opgericht werd. Deze vereniging telde aan het eind van de dag al meer dan tachtig leden.
“We zijn overdonderd”, vertelde secretaresse M. Cense-Pleijzier dan ook. De overweldigende opkomst droeg zeker bij aan een uitstekende sfeer. Voorzitter van de stichting T. de Vries: “We zitten hier nu gelukkig broederlijk naast elkaar. Vroeger waren er nogal eens problemen tussen mensen van Emmeloord en die van Ens, maar gelukkig zijn de tijden wat dat betreft in positieve zin veranderd”. Aanleiding voor de organisatie van de Schokkerdag was de heruitgave van het door de inmiddels overleden professor dr. P.J.Bouman geschreven boekje Het Verlaten Eiland. Bouman doet daarin het verhaal van het leven op en de ontruiming van Schokland. Het makkelijk leesbare werkje is doorspekt met feiten, maar roept bovenal de sfeer van het oude Schokland weer in herinnering.
Het eerste exemplaar van het 112 pagina's tellende boek werd zaterdag overhandigd aan mevrouw C.A.M. Bouman, de weduwe van de auteur. Die overhandiging, hoe zeer ook de aanleiding voor de Schokkerdag, viel uiteindelijk toch een klein beetje in het niet bij het resterende deel van de activiteiten. De grote belangstelling was daar ongetwijfeld mede debet aan. Bijzonder veel belangstelling trok onder meer de uitgebreide stamboom van de in Eindhoven wonende Ab Klappe. Deze stamboom gaat terug tot 1688, het eerste jaar waarin (door de kerk) gegevens voor de Schoklandse burgerlijke stand geregistreerd werden. Bovendien stelde hij de bezoekers een lijst met stamouders van een groot aantal Schokker families ter hand. Ook een decor, bestaande uit een schildering van het aanzicht van Schokland, oogste veel bewondering. Klappe hield bovendien een inleiding over zijn stamboom. Het opstellen daarvan kostte hem meer dan duizend uur.
Een tweede inleiding werd gegeven door het voormalig hoofd van het Museum Schokland en ging over Schokland in het algemeen. Uiteraard ontbraken een echte Schokker maaltijd (bestaande uit roggebrood met kaas en beschuit met scholfilet) en een bezoek aan Schokland zelf niet op het programma. Ook op Schokland werden verschillende lezingen gehouden. Een druilerige motregen tijdens de middag op Schokland kon het plezier amper of niet verstoren. Desondanks werden werden wel verbaasde of zelfs kritische opmerkingen gehoord. Veel verbazing werd vooral gewekt door het feit dat uitgerekend een Urker stichting deze Schokker Dag organiseerde. De onderlinge rivaliteit en vetes tussen Urk en Schokland waren vroeger immers niet van de lucht. Voor voorzitter De Vries van Urker Uitgaven is dat echter voltooid verleden tijd. “Wij willen proberen de geschiedenis van Urk en de rest vande Zuiderzee niet verloren te laten gaan. Over Urk hadden we al het een en ander gepubliceerd, dus wat lag er meer voor de hand dan nu eens iets met onze naaste buren, de Schokkers, te doen?”
Kritiek hadden de vele bezoekers van Schokker afkomst ook op het Museum Schokland, dat de meesten al eens eerder bezocht hadden. “Als geologisch museum is het heel mooi, maar over het leven op Schokland vind je er nauwelijks iets”, zo luidde de kritiek die ook door De Vries gedeeld wordt. “Als je daar iets over wilt weten moet je naar het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Dat is toch jammer. We hopen dat daar verandering in komt als de gemeente het museum straks overneemt”.
Overheersend op de Schokker Dag was ondanks dit punt van kritiek toch de vreugde van de herkenning. Er werden dan ook talloze afspraken voor familiereunies gemaakt. Een tegenwoordig in Kampen wonende, vrouw ontmoette er zelfs twee oude vriendinnen: “Jaren had ik ze niet gezien en ik heb nooit geweten dat zij ook van Schokland kwamen.”