Artikel uit een krant van ??-??-1985:

Urk en Schokland, oude banden

Een Schokkerdag op Urk, vanwege de oude relaties

Urker "notabelen' brachten in de. zomervakantie graag eens een bezoekje aan het verlaten eiland. Hier zien we een deel van zo'n gezelschap bij de Middelbuurt. Het kerktorentje van de bij de Urkers zo bekende "schuilkerk" komt net boven de iepen uit. In dat kerkje hebben velen koude winternachten doorgebracht bij hun 'bloedreizen' door en over het ijs van Urk naar Kampen en omgekeerd. Op de foto links de familie Nieuwenhuis en rechts de dames van de dominee, de dokter en de burgemeester (Van Suchtelen).

Vóór de ontruiming van Schokland in 1859 bestonden er tussen dat ongelukkige eiland en Urk nauwe betrekkingen. Maar ook na die tijd bleef er een band bestaan. Urker boeren haalden er wel hooi vandaan. Urker vissers maakten er met een nieuwe botter of motor een proefvaart naartoe. In de winter gingen de tochten met de ijsvlet erheen. Bemanningen van de ijsloper en vissers die van Kampen af Urk lopend trachtten te bereiken moesten noodgedwongen de nacht vaak in het kerkje op de Middelbuurt doorbrengen.
In de zomer lag een uitstapje per schip, voor die Urkers die een paar weken vakantie hadden, naar Schokland voor de hand. Ernmeloord had een haven, de afstand Urk-Schokland was te bezeilen in vrij korte tijd en op het verlaten eiland hing een ondefinieerbare sfeer, vreemd aantrekkelijk en toch ook een beetje bangmakend. Een smal dijkje, een wankel plankier, plassen en poelen, riet en biezen, een paar verlaten woonterpen, verhalen van gruwelijke moorden, waanzin door eenzaamheid en naargeestige spoken, het waren allemaal ingrediënten voor verbeelding en romantiek.
Er zijn ook romans over geschreven. Schokland werd op Urk niet vergeten. In het taalgebruik bleef het eiland een rol spelen: "Je kon haar wel op Schokland horen gillen", gezegd als er door een vrouw of kind hard gehuild of geschreeuwd werd.
"Ze moet ook weer naar Schoklan", gezegd van een vrouw die opnieuw in verwachting was.
"Ik lust wel een stuk worst van hier tot Schokland", zei iemand wel eens als hij dagen. niets anders had gehad dan een 'kale arepel'.
En hoewel de Urkers in de vooroorlogse tijd het geld niet over de balk gooiden en heel zuinig moesten zijn vanwege de geringe verdiensten, de bewoners van Schokland hadden hen in armoede en zuinigheid nog overtroffen. "Een zuinige Schokker", werder op Urk gezegd van iemand die nog een koffieboon zou doorknappen. Wat er meer van gezegd werd, leent zich minder voor publicatie, u kunt het misschien bevroeden. En wat zijn er een roerige en ongehoorzame kinderen door hun geïrriteerde moeders naar Schokland als verbanningsoord gewenst. "Ik wou dat je op Schokkelaand zatten".
Een Schokkerdag op Urk om oude banden aan te halen, een intensief bezoek aan het Schokland van vandaag, nee, werkelijk dat is zo gek nog niet.