As de Karkepadgangers de stad binnenkomen, gaon een kladde
Kampers die van Skokker ofkomst bin, de stad uut met de boot nao Volendam.
Niet veurgoed, maar veur een dagreisien. Een paar jaor geleden is 'r een vereniging op'ericht van mensen die van Skokker ofkomst bin. 't Eiland Skokland mos in de veurige eeuw, ik mene in 1859, op bevel van onze landsregering kompleet ontruumd wörden. 't Was toen op Skokland al verskeiden jaoren arremoede troef. 't Was ziekte en andere ellende wat daor de klokke sloeg. De zee 'ad eeuwenlang de tanden in 't eiland 'ezet en 'r was op den duur maar één oplossing: ontrumen en 't verlaoten eiland dan over laoten an de kantonniers van Rijkswaterstaat.
Niet alle Skokkers gingen met 'oera 'un eiland verlaoten. 't Valt een ieder niet makkeluk um een woontradisie te verbreken. De Skokkers bin verplicht uut' ezwörven, met 'un meestens skamele 'uusraod, veurnameluk nao Kampen, Vollen'ove en Volendam. Sommige Skokkers braken zelf op Skokland 'un 'usien of um det op de vaste wal weer op te bouwen.
De leste burgemeester van Skokland was G(ait) J(an) Gillot. Van disse Skokker-van-'t-laatste-uur wonen nog verskillende ofstammelingen in Kampen. De vader van de Gillots van onze bekende Kamper galanteriezaken was ook een G. J. Disse was stuurman op 't vrachtskip 'De koophandel' van Wester'uus, die een beurtdienst onder'ield van Kampen op Amsterdam. In de umgang werd die de 'Skokker’ 'enuumd. Genuumde burgemeester Gillot was nao ik ies 'eurden zeggen, van varre Franse ofkomst (Hugenoten). De uutvinder van de guillotine Jean Guillot zol mogeluk in de femilie zitten ...
De nijje vereniging van 'Skokkers' telt intussen al een dikke zeuven'onderd leden, verspreid over gans Nederland... Ze 'ebben grote plannen, onder meer met een tentoonstelling van overgeleverd familiebezit in samenwarking met 't bekende museum 'Schokland'.
Ik blieve de verrichtingen van disse nijje vereniging met belangstelling volgen, as supporter van Skokland. As jongen was ik zowat elke vekansie op Skokland te vinden. Met de karstdagen dreij ik steevast 't Karsttied van Skokland, 'ezungen deur de Urker zangers onder leiding van Frits Bode. Det gevulige lied was geboren op Schokland. 't Ging van vader op zeune. Daor stin niks van op papier. Pas nao de ontruming van 't eiland is 'r een pestoor 'ewest die ’t op 'eskreven 'èf ... Nog altied wördt 't op karstaovend 'ezungen in de Roomse karreke in Vollenhove. Woarumme eigeluk niet in Kampen?!