Artikel uit De Stentor van 22-11-2003:

La Mascotte heeft heel wat geheime wapens

Opera

't Voorhuys, EMMELOORD: 'De Schout van Emmeloort',
door La Mascotte, het Nederlands Promena de Orkest en de solisten Frank Dolphin Wong, Wiebke Göetjes, Caroline Erkelens, Martin van Os, Ruben Gerson, Marieke Adrichem, Popke Naga en Nico de Jong,
verhaal en libretto: Fred van der Horst,
muziek: Giuseppe Verdi,
algehele vormgeving en regie: Dick van Ommen,
muzikale leiding: Johan Huitema,
woensdag 17 oktober.

Twintig jaar oud, voor het eerst 'aan de opera' en al meteen vier voorstellingen tot op de laatste plaats bezet. En dat in een polder met toch eigenlijk maar een heel beperkt aantal inwoners. La Mascotte doet het en levert onvoorstelbare kwaliteit. La Mascotte heeft dan ook heel wat 'geheime wapens'.
De combinatie van hecht samenwerkende leden, dirigent, librettist en regisseur die er met elkaar de schouders onder zetten heeft ook dit keer weer geleid tot een weergaloze productie. En nog wel een hele eigenzinnige.
Want hoe anders moet men een voorstelling omschrijven met de dramatiek van een Griekse tragedie, spelend in een polderambiance waar je de wind om de oren voelt suizen en dan nog wel op de zonnige, warmbloedige klanken van muziek Verdi? Soms leidde deze ongebruikelijke mix tot buitengewone associaties, waar de zangers van La Mascotte tijdens de repetities ongetwijfeld pret om zullen hebben gehad. Bij de premiëre, woensdagavond, stonden alle puntjes al zeer verdienstelijk op de "i".
Dat orkest en dirigent nog niet geheel soepel met elkaar omsprongen zal in de volgende voorstellingen ongetwijfeld verbeteren, zodat al degenen die een kaartje hebben weten te bemachtigen nog grotere perfectie zullen kunnen aanschouwen. Het verhaal zit boordevol emoties, vooroordeel en wanhoop. En zo hoort het ook bij opera. Evenals in de 'echte' opera's van Verdi, zijn er scènes die minder breed uitgesponnen hadden hoeven worden.
De grote winst die Fred van der Horst ten opzichte van z'n grote voorbeeld boekt, is dat het verhaal nu eens volkomen logisch in elkaar zit. En wat Van der Horst met de taal - Nederlands nog wel - gedaan heeft is bijzonder knap. Ook in ensembles, waarin solisten gelijktijdig verschillende teksten zingen, passen deze logisch in elkaar. De regie is overrompelend. De rijke fantasie van Dick van Ommen heeft weer een wondertje geschapen waarin decor, belichting, choreografie en videobeelden bepa- len, maar nooit teveel overheersen. De koorzang klinkt als een bijzonder zuiver gestemde klok, de eenheid van La Mascotte straalt extra kracht uit.
Wat wellicht nog meer verbijstert, is dat het La Mascotte is gelukt om een prima professioneel solistenteam bijeen te schrapen, dat met inzet en bijzonder hoge kwaliteit de show bepaalt. Dat de ene solist beter verstaanbaar is dan de ander doet nauwelijks af aan de som van de voorstelling. Scènes waarin solisten en koor samenwerken behoren tot de hoogtepunten, waarin met affiniteit en uitgebalanceerde precisie wordt samengewerkt. Het Nederlands Promenade Orkest zit op het puntje van de stoel en doet er alles aan om het geheel de juiste kleuring te verlenen. En de zaal geniet voluit, zich wellicht nauwelijks realiserend wat een organisatorisch hoogstandje hier door La Mascotte geleverd wordt.
La Mascotte, van harte gefeliciteerd met jullie twintigste verjaardag. Dat jullie nog vele jaren mogen bestaan en 't Voorhuys - liefst meerdere weekenden aaneen - laten zinderen.

Elly van Plateringen