Artikel uit De Stentor van 25-09-2004:

Werken in de frisse buitenlucht op Schokland

door Olger Koopman

25 SEPTEMBER 2004 - SCHOKLAND - De regen daalt druilerig neer op Schokland, maar het schijnt Jim en Anton niet te deren. Zwijgend en stoïcijns draait het tweetal, gehuld in groene regenjassen en met een sigaret achteloos in de mondhoek, hun rondjes op het grasveld achter het museum. Hun maaimachines zoemen staccato.
Op zich niks speciaals zou je zo op het eerste gezicht zeggen. Toch is het dat wel een beetje, want Anton (18) en Jim (31) maken deel uit van een bijzonder bosbouwproject van de Stichting Werk- en Arbeidsprojecten Flevoland (SWAF). "Een soort activiteiten centrum of sociale werkplaats in de buitenlucht", noemt Wietse Hoekstra, naast 'oude rot' Bert Winkelman, één van de twee begeleiders het project. Een belangrijk doel is om mensen met een psychiatrisch verleden of een licht verstandelijke handicap vaardigheden aan te leren die leiden tot een reguliere baan in het bedrijfsleven.
" Tenminste, dat geldt voor sommigen", voegt Hoekstra daar aan toe. "Voor anderen is het puur een vorm van dagbesteding."
Hoe dan ook, er wordt in ieder geval hard gewerkt door de zes huidige deelnemers aan het bosbouwproject. Ze leren om te gaan met zwaar bosbouwmaterieel en krijgen gaandeweg steeds meer vaardigheden onder de knie. Daarbij gaat het ook om elementen als omgaan met kritiek en het opkrikken van het zelfbeeld.
" Onze manier van werken is vrij uniek in Nederland", meent Bert Winkelman. "Laatst was hier een groep uit Steenwijk. Die keken echt hun ogen uit. Wij laten onze werknemers zoveel mogelijk zelf doen en kijken zelf toe. In Steenwijk is dat vaak precies andersom."
" Wij proberen ook zoveel mogelijk een echt bedrijf te zijn", vult Hoekstra aan. "Daar worden we ook op afgerekend.We proberen zoveel mogelijk kostendekkend te werken. Onze relatie met de deelnemers is ook een echte werkgever-werknemer relatie."
Op dit moment is er dus een groep bezig op Schokland. In opdracht van de Stichting Flevolandschap maaien ze daar het gras langs de wandelpaden. Maar de SWAF heeft veel meer opdrachtgevers, verspreid over een groot gebied. Zo is de bosbouwgroep bezig met de bosomvorming in het Knarbos bij Lelystad er heeft het de verantwoording over het onderhoud van het Wisentbos in Dronten. Daar, aan de Wisentweg, is ook het thuishonk van de projectgroep. "Een soort padvindershonk, noem ik het altijd", zegt Hoekstra. "We leven natuurlijk ook een beetje zoals padvinders."
Voor Jim is het buitenleven, als padvinder, dé reden waarom hij het werk zo leuk vindt. "Lekker werken met je handen en in de buitenlucht. Bovendien is het erg afwisselend werk. De ene dag ben je aan het grasmaaien en de andere dag zit je in het bos bomen aan stukken te zagen."
Winkelman noemt dit werk voor sommigen een uitkomst. ‘Ik heb deze projectgroep destijds opgestart toen ik nog op een klassieke sociale werkplaats werkte. Daar zaten de mensen niks anders te doen dan dopjes op flesjes te draaien. Saai! Ik werd daar knettergek van. Een aantal van de werknemers daar gaf aan dat ze graag in de groenvoorziening wilden werken. Daar heb ik toen werk van gemaakt, met het bosbouwproject als resultaat.‘
Toch kan niet zomaar iedereen zich aansluiten bij het project. "Neem bijvoorbeeld Anton. Hij is niet al te slim, maar wel heel erg geschikt voor dit werk. Fysiek sterk en niet vies van een beetje hard werken."
" Ook voor mensen die psychische problemen hebben gehad, kan het werken in de buitenlucht heel goed werken. Dat geloof ik absoluut. Als je hard aan het werk bent, heb je geen tijd om na te denken over je problemen. Zo is elke minuut pure winst in het genezingsproces."

Dit artikel verscheen tevens in De Stentor van 01-10-2004, en onder de titel 'Bosbouwproject springplank naar nieuw leven' in De Stentor van 24-09-2004