Artikel uit De Stentor van 11-6-2005:

‘Babs’ Hester Kuper stopt na twintig jaar trouwen

door GERALD MEIJER

11 JUNI 2005 - ENS - Na twintig jaar en tegen de tweeduizend stellen later hangt Hester Kuper (57) uit Ens haar babs-kostuum aan de wilgen. De ‘bijzondere ambtenaar burgerlijke stand’ huwde gisteren op Schokland haar laatste stel.
Ook na twintig jaar gelooft Kuper nog altijd heilig in het huwelijk. Maar zonder prekerig te worden, want de inwoonster van Ens is humanist in hart en nieren. In haar toespraken stopte ze dan ook altijd ‘iets van zichzelf’.
Maar ze houdt er mee op en dat zal menigeen betreuren. Want Kuper huwde nogal eens op speciaal verzoek. "Het is welletjes geweest", zegt ze. "Al vind ik het werk nog steeds leuk." Maar omdat haar echtgenoot Wicher (61) afzwaait als geschiedenisdocent aan het Emmeloordse Zuyderzee College, wil ze samen met hem van vrije tijd genieten. In Kupers bewoordingen: "Ik wil de weekeinden weer uit drie dagen laten bestaan."
Er waren jaren bij dat ze 120 huwelijken voltrok in de Noordoostpolder. "En er waren weken bij dat ik achter elkaar stond te trouwen." Dat enorme aantal slonk naar de gebruikelijker maar evengoed nog aanzienlijke aantal van vijftig, zestig huwelijksvoltrekkingen per jaar.
Al die trouwpartijen lang bleef ze heillig geloven in het huwelijk. "Als je voor de ambtenaar staat, maak je aan alles en iedereen duidelijk: onze plannen zijn om echt samen verder te gaan. We zijn volgroeid, we weten waar we aan toe zijn." Volgens Kuper is dat "een van de verworvenheden van deze tijd". Paren kunnen elkaar "tot in finesses aftasten", zegt ze. Bijna niemand hoeft nog blind in het huwelijksbootje te stappen. Het aantal scheidingen in Nederland staat daar haaks op. Kuper: "In de Noordoostpolder valt dat verhoudingsgewijs nog wel mee."
Het huwelijk zoals Nederland dat kent, houdt wat betreft de zorg voor eventuele kinderen niet op na een scheiding, weet ze. "Door ‘ja’ te zeggen heb je de wettelijke verplichting op alle fronten zorg te dragen voor kinderen. Ook na een scheiding." Daarom is het huwelijk volgens haar de beste bescherming voor kinderen uit een relatie.
En ja: ze herinnert zich nog heel veel huwelijken. "Maar lang niet altijd met naam en toenaam."
‘Haar’ stellen herinneren zich Kuper wel. "Sta je bij Koblenz op de camping, hoor je ineens: hoi Hester, je hebt ons getrouwd. Ken je ons nog?"