De Schokkervereniging is het in 1987 heel voorspoedig gegaan. Als U
de Schokkerdag bezocht hebt op 7 november 11, in Emmeloord, dan hebt
U dat met eigen ogen kunnen zien en horen. Reeds bij de binnenkomst kon
iedereen constateren, dat er een zeer geanimeerde en enthousiaste stemming
heerste. De prachtige en unieke foto's langs de wanden trokken aller
belangstelling, en waren natuurlijk aanleiding tot het uitwisselen van
allerlei nieuws, familieverhalen en herinneringen. Het meeleven en het
enthousiasme van alle leden bleek ook wel uit het feit, dat er werkelijk
in no time een volledige kascommissie gevormd was!
De verhalen van Ab Klappe oogstten succes en de zaal luisterde aandachtig,
toen hij ons duidelijk maakte, dat de operette die wij 's middags zouden
gaan zien, niet helemaal van dichterlijke vrijmoedigheid vrij was te
pleiten. En natuurlijk waren wij, Schokkernazaten, aan onze afkomst verplicht
die middag, historisch gezien, goed beslagen en goed voorgelicht ten
ijs te komen in Het Voorhuys, de Emmeloorder schouwburg, waar de voorstelling
zou plaats vinden.
Tot aan de lunch was er volop gelegenheid bij te praten, vragen te stellen,
de gegevens van Ab Klappe in te zien en kennismakingen aan te knopen.
Er bleek een zeer jong nieuw lid aanwezig te zijn: Johan Konter uit
Voorburg, 6 weken oud, die met zijn beide, ook nog jonge, ouders onze
gelederen
kwam versterken. Wie het oudste lid was, weet ik niet precies. Was
het die meneer de Boer uit Diemen, die aan tafel, met zijn dochter,
tegenover
mij zat? Hij was 86….., en een zeer enthousiaste deelnemer aan
de Schokkerdag.
Na de uitstekend verzorgde lunch trokken we in optocht naar Het Voorhuys,
230 man / vrouw sterk. Samen met nog ± 80 andere toeschouwers
leverde dat een volle en gezellige zaal op, die hevig bewogen meeleefde
met de gebeurtenissen op het toneel. En ook al waren die exact gezien
misschien niet helemaal historisch, zij leverden toch aan het geïnteresseerde
publiek tal van herkenningsmogelijk heden.
De operettevereniging "La Mascotte" telt vele goede zangers
en zangeressen. Er werd mooi gespeeld, en aan de décors en de
costuums was de uiterste zorg besteed. Eigenlijk ontbraken de fouten
en tekortkomingen die zo dikwijls in amateur-uitvoeringen te constateren
vallen. Het Schokkerpubliek liet zijn waardering dan ook volop blijken
door geestdriftig mee te klappen met de goed gespeelde muziek, door
refreinen mee te zingen, en vooral, door te reageren, toen aan het
einde van de
voorstelling op het toneel de namen werden afgeroepen van de families
die aan de beurt waren om zich in te schepen. Uiteraard zaten er velen
in de zaal die deze namen nog dragen. Een moment van herkenning: heden
en verleden raakten elkaar, in Emmeloord. Mooier kan het niet! Op dat
moment bewees de Schokkervereniging haar bestaansrecht ten volle!
Een geslaagde dag dus, met veel nieuwe "tientjes-leden",
en met veel bestellingen voor foto's en oude prenten.
