4 September 1993, zaterdag, Schokkerdag. Een bijzondere dag:
waarom komen enkele honderden mensen op een vroeg uur naar Kampen om samen
met
een boot naar Lemmer te varen en ook weer terug? Alle gasten zijn verschillend,
ze hebben allen een andere verwachting van deze dag, maar toch die
ene belangrijke band, die iedereen bindt: het oude Schokland, na al die jaren
opgewaardeerd en geromantiseerd. De werkelijkheid is dat na ongeveer
150 jaar, en dat zijn 5 à 6 generaties terug, de nazaten van
de Schokkers zich op deze dag verzamelen. Waar zou zoiets elders in
de wereld
gebeuren op deze manier? Het is uniek!
Het is mijn vierde Schokkerdag. Ik ben zelf geen Schokker-nazaat, maar
ik ben er met een getrouwd en dat verklaart mijn enthousiasme. Het verslag
dat ik van deze dag wil schrijven is zoals ik het heb gezien en beleefd,
en misschien herkent de lezer sommige dingen: napret is ook gezellig.
Welnu, wij vertrokken om 7.30 uur uit Drachten, stralend weer, radio
aan: waarschuwing windkracht 6. Nou, dat zien we dan wel! Onderweg
mijn zwager en schoonzuster opgepikt en zo tegen negenen waren we in
Kampen.
Toen stond er al een heel gezelschap bij de boot. Iedereen kwam uiteindelijk
aan boord en om exact 9.30 uur gingen de motoren aan. Koffie met cake
werd rondgebracht, buiten zagen we "de bruine vloot", klippers
en tjalken, veel jongelui.
De jaarvergadering begint, de tweede voorzitter, Evert Koridon, leest
een brief voor van Henk Toeter, die op dat moment nog voorzitter is.
In die brief maakt hij zijn terugtreding bekend en wenst de Schokkervereniging
alle goeds. Er is onrust geweest in het bestuur, jammer, we hopen dat
dit nu ten einde is. Het meermalen opklaterende applaus is het bewijs
dat men rust wil in de vereniging. Ook een motie en enkele opmerkingen
wijzen in die richting. De nieuwe bestuursleden worden voorgesteld, de
nieuwe voorzitter, Ben Kroes, spreekt enkele gloedvolle woorden en na
veel dankbetuigingen en bloemen gaan wij om 11.10 uur over tot de orde
van de dag. Aan stuurboord zien we Urk in de zon, zo zie je Urk niet
vaak, en ook de stoet windmolens er achter op de dijk markeren hier de
tijd.
De Stichting Urker Uitgaven krijgt het woord. Ze presenteren het nieuwe
boek van Bruno Klappe: "Pastoors, predikanten en vuurstokers van
het eiland Schokland". Hij biedt zijn vader, Ab Klappe, het eerste
exemplaar aan.
Na een eerste drankje wordt de lunch geserveerd, soep met broodjes.
Om ongeveer 13.00 uur meren we af in Lemmer en wandelen naar de Ned.
Herv. Kerk, waar we worden welkom geheten door een wethouder van de
gemeente Lemsterland, de heer Berger. Evert bedankt hem en overhandigt
hem een
exemplaar van het boek "Wijkend Water". De komische noot ontbreekt
niet wanneer de heer Berger zeer gevat reageert op een opmerking van
Evert. Volgens de borden in de kerk worden we geacht Tekst 327 aan te
horen en Psalm 87 te zingen, maar gelukkig, de Emmeloorder operettevereniging
La Mascotte vergast ons op hoogtepunten uit het muziekspel "Een
bruiloft op Schokland". Ze zingen de engeltjes uit de hemel. Wat
een ambiance in die kerk: het koor in het midden, solisten er voor en
aan drie kanten de toeschouwers. Aan het slot uit volle borst het "Vaarwel
Schokland" op de melodie van het Slavenkoor "Va Pensiere" van
Verdi.
Tot kwart over vier vrij, museumbezoek, havenbezoek, terrasje zitten,
het weer viel immers mee. Wij hebben een zout harinkje gepakt. Kwart
over vier weer aan boord, waar de muziek wordt verzorgd door het trio
The Tunes. Eerst wat aarzelend, kat uit de boom kijken, het "Café aan
de haven" zorgt voor wat brutaler optreden, de boot slingert wat
meer en het dansen wordt moeilijker. "Droomland", "De
klok van Arnemuiden" en een Duits lied bewijzen dat er volop zangers
en zangeressen aan boord zijn. Ik ontdek plotseling dat ze een liftje
aan boord hebben, van het onderdek naar het bovendek. Er ontstaan spontaan
koren, de eerste en enige zeezieke meldt zich. Er groeit een sfeer die
niet te beschrijven valt, geanimeerde gesprekken aan tafel, de dansvloer
bezet, lopende en lanterfantende mensen en buiten zien wij zeilschepen
met twee of drie riffen gestoken, zo waait het. Na het passeren van de
Ketelbrug worden we gebombardeerd met broodjes en om 19.40 uur varen
we onder de Kamperbrug door en verlaten enige tijd later de Deventer
boot. Een vrolijke Schokker nazaat drukt de nieuwe voorzitter een kus
op het voorhoofd, en dat vind ik een mooi einde van dit verslag. Om met
de tweede voorzitter te spreken: "Het zij zo".