Met bakken viel de regen uit de lucht toen wij richting Kampen
reden. We waren al vroeg te Kampen, de ‘Prins Claus’ was er nog
niet, maar gelukkig was het inmiddels droog. Tijdens het inschepen
bleef het droog, echter tijdens de tocht naar Enkhuizen vielen er weer dikke
buien. In Enkhuizen aangekomen verlieten we met mooi weer de boot en
het bleef een paar uur mooi. Op het moment dat we weer op de boot stapten
en tijdens de terugreis viel er weer veel water. Toen we in Kampen
aankwamen
en uit stapten was het weer droog. Er kan niet meer worden getwijfeld
aan het het feit dat deze dag de weergoden ons gunstig gezind waren.
Terug naar het begin, als het goed was zouden we met 245 gasten aan
boord zijn, maar enkele leden waren om overklaarbare redenen niet op
komen
dagen. Zo kwart voor tien werden enkele mensen zenuwachtig omdat hun
kennissen nog niet aangekomen waren, maar zij werden echter niet teleurgesteld.
Om vijf over tien werd de loopplank ingehaald, nadat het duo ‘Zeven
in één klap’ een liedje had gespeeld en gezongen.
De muzikant Sparreboom vond met veel moeite een plaatsje op het bovendek.
De Schokkermoppen (een gift van bakker Schaap uit Emmeloord) stonden
op tafel, de koffie was ingeschonken en de jaarvergadering kon beginnen.
Ben Kroes opende en stelde al gauw vast, dat de geluidsweergave op de
verschillende dekken te wensen overliet. Ze konden niet alles verstaan
wat achter de tafel werd gezegd, maar als je elkaar maar op een andere
manier verstaat is dat misschien net zo goed of zelfs beter, wie weet?
De vergadering werd zonder incidenten beëindigd en men kon aan het
hassebassie beginnen. Boven speelde Sparreboom en beneden liepen ‘Zeven
en één klap’. Er werd hier en daar wat gemopperd
over de plaatsen, maar laten we eerlijk zijn, je kan nu eenmaal niet
aan alle tafels tegelijk zitten.
Er waren vrij veel nieuwe leden aan boord en die lieten zich ook alles
goed smaken. Ook zag je weer onverwachte familiegelijkenissen en bij
het gesprek werd dan ook al snel duidelijk dat er een gemeenschappelijke
voorouder in het spel was. Maar uiteindelijk had iedereen genoeg gegeten
en meerde de boot af in Enkhuizen.
Hierna verspreidden we ons in het Zuiderzeemuseum zowel buiten als binnen.
Daar het Binnenmuseum vernieuwd was trok dat speciaal de aandacht van
velen.
Om half vier was iedereen weer aan boord om de terugreis te beginnen
en toen werd het echt heel erg gezellig. Op het bovendek vond ik tafels
met bijvoorbeeld het opschrift ‘Gereserveerd voor fam. Klappe en
Konter en aanhang’. Jan Klappe uit Kampen toonde een gewassen entreekaart
als bewijs dat hij niet onterecht een nieuwe kaart had gekregen. Er werd
gezongen, er werd gedanst, het was al met al een vrolijke boel. Hoewel
daar jammer genoeg benedendeks niet veel van was te horen, zag je toch
veel mensen, die even van beneden naar boven kwamen en dan weer terug
naar beneden gingen. Het was dus een druk verkeer op die trap. De polonaise
begon en als die trap niet zo steil was geweest dan waren zij door het
hele schip gelopen. Die sfeer daar laat zich niet beschrijven, maar de
man die zei dat je zo'n stemming alleen op de boot kreeg, sprak een waar
woord. Het ‘Vaarwel Schokland’ (variatie Verdi) werd op
het bovendek gezongen door het ad hoc koortje. Zij herhaalden dat lied
op
de twee andere dekken zodat ze ook daar met behulp van de uitgereikte
liedbundels heerlijk konden meebrullen.
Maar aan alles komt een eind zo ook aan dit feest. Het broodje werd eerder
geserveerd dan men gedacht had, maar de tijd klopte en Ben Kroes hield
ook op tijd zijn afscheidsspeechje.
Nadat de boot aangelegd had te Kampen ging ieder weer zijn eigen weg en
konden we terugzien op een geslaagde en heel gezellige Schokkerdag 1998.